Czytaj od początku:

1. Wczesne wstawanie nie służy literatom (a przynajmniej tak twierdzą)

2. Kazimierz pisze bajkę

3. Problem z sową

4. Utracony szapoklak

5. Kazimierz planuje

6. Maskulnik

Stojąc na przystanku i czekając na autobus linii 118, który, wg wszelkich znaków na niebie i ziemi, a konkretnie wg rozkładu jazdy, miał podjechać pod bibliotekę, Kazimierz zastanawiał się, czy na pewno dobrze robi. W końcu mógł się trochę bardziej postarać, częściej siadać do komputera i może nawet wstawać odrobinę wcześniej. Na ten ostatni pomysł zaśmiał się gromko – oczywiście wewnętrznie - i machnął ręką, co większość oczekujących na autobus odebrała ze zdziwieniem, jako że nie jechał żaden autobus, który można by tak zatrzymać. Ze wszelkich obliczeń, przemyśleń i dotychczas poczynionych planów wynikało jasno, że zdecydowanie łatwiej będzie Petroniusza (tfu, Piotra!) usunąć z tego padołu niż próbować zaklinać wenę i wstawać chociażby 5 minut wcześniej. Dodatkowo jego konkurent nie mógł pochwalić się ani liczną rodziną, ani dużym gronem przyjaciół – nie to, co Kazimierz, za którym tęskniłaby chociażby zamieszkująca jego salon rumuńska rodzina spod Zegrza, czy kot Władysław. Tak więc, po raz ostatni utwierdzając się w przekonaniu, że dobrze robi, Kazimierz wyciągnął z kieszeni bilet i wsiadł do 118stki, która właśnie podjechała, jakby potwierdzając słuszność jego decyzji.

Autobus był prawie pusty. Kilku emerytów i rencistów – Kazimierz nigdy ich nie rozróżniał – siedziało na wytartych siedzeniach, starsza pani biegała po autobusie i zamykała okna, a na końcu pojazdu usadowił się lump, który, jak miał nadzieję Kazimierz, udawał się co najwyżej na Dworzec Centralny, co oznaczało szybkie zniknięcie towarzyszących mu wyziewów. Mężczyzna chrapał głośno i co chwila wsuwał językiem z powrotem do ust niesforną sztuczną szczękę, która najwyraźniej pragnęła jak najszybciej wydostać się na zewnątrz i poszukać czystszego i bardziej pachnącego miejsca zamieszkania. Kazimierz wybrał miejsce mniej więcej w połowie autobusu, otworzył okno i usiadł. Nie minęło nawet 5 sekund, kiedy usłyszał nad sobą groźne warknięcie i starsza pani przyłożyła mu torbą, wymruczała coś o dzisiejszej młodzieży, zamknęła okno i wyraźnie dała do zrozumienia, że chce usiąść dokładnie na tym miejscu, które sobie wybrał. Kazimierz nie miał ochoty na kłótnie z kimś uzbrojonym w wór zawierający co najmniej 5 kilo ziemniaków, 7 kilo selera i tonę kociej karmy, wstał więc i przesiadł się na początek autobusu i zaczął w myślach układać listę książek, których będzie potrzebował. ‘Na pewno coś z klasyki – Conan Doyle, Agatha Christie, Chandler, koniecznie Zbrodnia i Kara, może jakiś atlas grzybów, najlepiej trujących…’ wyliczał i zastanawiał się, czemu, jeśli to wygląda tak prosto, nikt nie pozbywa się, ot tak, swoich wrogów. ‘Analfabeci i tchórze, ot co!’ pomyślał i uderzył twarzą w siedzenie przed sobą, kiedy autobus gwałtownie zahamował na przystanku. Kazimierz otworzył oczy i z zaskoczeniem stwierdził, że w jego stronę czołga się lump, którego szczęka gwałtownie wyskoczyła z ust i z okrzykiem triumfu przeleciała cały autobus i wylądowała dokładnie pod jego stopami. ‘O i coś o anatomii, na wszelki wypadek, gdyby trzeba było użyć rąk’.

Czytaj od początku:

1. Wczesne wstawanie nie służy literatom (a przynajmniej tak twierdzą)

2. Kazimierz pisze bajkę

3. Problem z sową 

4. Utracony szapoklak 

5. Kazimierz planuje

Wyrzucane z szuflady dokumenty, rozpoczęte książki, kocie zabawki, toster i bon na 17,5% zniżki na obiad za co najmniej 242 złote, furczały w powietrzu, a Kazimierz coraz bardziej się uspokajał. Plan powoli klarował się w jego głowie, a bałagan przypominał mu, że jest genialny i kreatywny (jak dobrze wiemy, bałaganiarze zawsze się tak tłumaczą, bo to prawda). Coraz wolniej przeglądał zawartość szuflady, zadowolony z odnalezienia kluczyków do samochodu, który dawno sprzedał, bo nie miał prawa jazdy, wyników badań krwi sprzed pięciu lat i maskulnika. Tu trzeba wyjaśnić, że maskulnik to nic innego jak pamiętnik, ale ponieważ pisanie pamiętnika zawsze wydawało się Kazimierzowi zbyt kobiece, on pisał maskulnik. Ogarnięty wspomnieniami przysiadł na chwilę na łóżku i zaczął czytać.

25 września, 1984 roku, 13:15
Dzisiejszy dzień zaczął się jak zwykle. Mama zrobiła na śniadanie jajka na miękko, a kiedy zacząłem obtłukiwać skorupkę, zbiła mnie, że stłukłem jajko. Zaczynam podejrzewać, że mama specjalnie gotuje jajka, żeby móc mi biciem przypomnieć, że nie urodziłem się dziewczynką jak mój brat Jędrzej.

25 września, 1984 roku, 13:17
Drogi maskulniczku, dawno nie pisałem, a tyle się zdarzyło. Postanowiłem zostać pisarzem. Będę mógł opisać życie w domu tak, że mojej mamie w pięty pójdzie i trafi do zakładu psychiatrycznego.

25 września, 1984 roku, 13:25
Mama zbiła mnie i powiedziała, że nie zostanę żadnym pisarzem, ona nie trafi do zakładu i nie czyta mojego maskulnika.

25 września, 1984 roku, 13:33
Mama przyznała się, że czyta mój maskulnik, ale boli ją to bardziej niż mnie.

Kazimierz śmiał się w głos. Ech, to były czasy! Dzieciństwo, radość, sielanka, niczym nieskrępowane marzenia. Zabawa od samego rana! I te leki, które dostałem, kiedy mama dała lekarzowi mój maskulnik do przeczytania. Życie wydawało się takie kolorowe. A teraz nuda, zniechęcenie i ten cały Piotr, który jakby się uparł mnie prześladować. Przypomniawszy sobie o Petroniuszu i o tym, co postanowił zrobić, Kazimierz zadrżał na myśl o tym, co może się stać, jeśli jego plan się nie powiedzie. 

Czytaj od początku:

1. Wczesne wstawanie nie służy literatom (a przynajmniej tak twierdzą)

2. Kazimierz pisze bajkę

3. Problem z sową

4. Utracony szapoklak 

- przeklęty Petroniusz, przeklęty! – wołał Kazimierz miotając się po pokoju. – Oby jego kupa ożyła i pocałowała go w usta! Żeby jego dzieci spluwały za każdym razem, kiedy wypowiedzą słowo „ojciec”! Żeby mu wnętrzności nadgniły, a gruczoły potowe fachowo zajęły się nadprodukcją! Żeby Najświętsza Panienka od grzybicy stóp pokochała go z całego serca! Żeby wstawał o 8-ej rano! – wykrzykiwał dalej, próbując przypalić papierosa trzęsącymi się ze złości zapalniczkami. – Słyszałeś to, Władysław? Słyszałeś?!

Tu należy się kilka słów wyjaśnienia. Władysław to kot Kazimierza. Nie byle jaki kot, trzeba dodać. Nie, Władysław nie mówi (mimo, że czasem Kazimierzowi tak się wydaje), nie robi kawy i nie pali papierosów. Za to rozlicza podatki i chodzi w okularach. Właściwie leży i siedzi też w okularach, ale to nic nadzwyczajnego – wszyscy, którzy maja koty wiedzą, jak łatwo jest założyć śpiącemu kotu okulary, sfotografować go i zamieścić zdjęcie na Naszej Klasie. Jednak mało który kot potrafi pójść do okulisty, a następnie zamówić okulary u optyka, naciągając go jednocześnie na 37% zniżki z okazji swoich trzecich urodzin. Władysław potrafi to, a nawet znacznie więcej. Ale o tym przekonacie się znacznie później.

Wracając do miotającego się Kazimierza – musicie wiedzieć, że, poza chwilami kiedy Kazimierz nie ma weny, bardzo trudno jest go wyprowadzić z równowagi. Nasz bohater brał nawet udział w programie „Jak oni się denerwują”, ale redakcja programu bardzo szybko podziękowała mu za występ i już po pierwszym odcinku, w którym nie zdenerwowały go ani niezapłacone rachunki, ani wejście Polski do Unii, ani nowa płyta Chrisa Cornella, nie wspominając już o wysokim poziomie cholesterolu, Kazimierz zakończył swoja karierę telewizyjną. Teraz jednak biegał po mieszkaniu, czerwieniał i bladł na przemian, ciśnienie skakało mu tak, że w promieniu pięciu kilometrów wszyscy meteopaci wzywali pogotowie, a ręce trzęsły mu się tak, że jajka w lodówce same z siebie zmieniały się w kogiel-mogiel.
- zniszczę go! Zabiję, zakopię, odkopię i jeszcze raz zabiję! – ta myśl podobała mu się coraz bardziej – tylko muszę zrobić to sprytnie. To nie może się wydać. Taki pisarzyna nie może być powodem mojej klęski! 
W tym momencie Kazimierz zdał sobie sprawę z tego, że może na literaturze i poezji się zna, ale na zbrodniach doskonałych nic a nic. Za to zna się na książkach, a – jak wiadomo – w książkach wszystko zostało opisane. Wiadomo oczywiście, że zbrodnia doskonała nigdzie nie została opisana, to by było niebezpieczne, ale za to mnóstwo jest opisów zbrodni niedoskonałych! Wystarczy przeanalizować błędy i poczynania tych fikcyjnych nieudaczników i zrobić coś dokładnie odwrotnego! – jestem genialny – pomyślał Kazimierz i zaczął szukać w szufladzie karty bibliotecznej.

Czytaj od początku: 

1. Wczesne wstawanie nie służy literatom (a przynajmniej tak twierdzą)

2. Kazimierz pisze bajkę

3. Problem z sową 

Kazimierz był dumny z tego dialogu; po nim już wszystko poszło łatwo. Przez wyimaginowany las przewinęły się kolejne dzieci, kilkoro nastolatków, kaseta VHS z wypożyczalni, stado ryjówek, czarna Wołga, a nawet konkurencyjna sowa, która nie zagrzała długo miejsca w bajce, ze względu na swoją słabość do wyżej wymienionych ryjówek. Kazimierz wydrukował swoje dzieło i zdziwił się, kiedy zobaczył, że wyszło mu 60 stron i to po odliczeniu 7 stron okładki. - Może i bajka nie jest godna moich umiejętności - pomyślał - ale jeśli w tej materii można stworzyć opowieść idealną, to moja właśnie taka jest. Zadowolony odłożył kartki na biurko i poszedł wziąć prysznic.

Stojąc w kuchni, z zabranym od sąsiadki prysznicem w ręku, zastanawiał się na co wyda zarobione na bajce pieniądze. Od dawna marzył o holenderskim rowerze, ale jako że Kazimierz po holendersku umiał powiedzieć jedynie Heineken, obawiał się, że się nie dogadają. Kolejna na liście była zagraniczna wycieczka. Kazimierzowi było wszystko jedno gdzie pojedzie, byle - oczywiście - nie była to Holandia i by w danym miejscu był znany, co zawężało jego możliwości właściwie do niczego. Odrzucając na podłogę kolejne pomysły zdecydował w końcu, że kupi aksamitną marynarkę, sztruksowe spodnie, szalik i szapoklak, i tak ubrany pójdzie do Klubu Wiecznie Spóźnionych Prawie Prozaików Ale Już Dawno Poetów, żeby pokazać Petroniuszowi jak powinien nosić się prawdziwy pisarz. Rozkoszował się właśnie wyobrażeniem zbolałego i upokorzonego Piotra, który z niewiadomych powodów nosił wyłącznie, za przeproszeniem, garnitury, kiedy zadzwonił telefon. Hieronim Kluska, wydawca, który zamówił miesiąc temu bajkę, wydawał się zupełnie niewzruszony tym, że Kazimierz od pół roku nie przesłał mu nawet pomysłu.
- Kazik, tak wcześnie, a ty już na nogach?
- no tak, tak, wiesz, sąsiad robi remont, musiałem wstać kilka godzin wcześniej. On z tych co nie rozumieją, że ktoś może pracować głową, znasz ten typ. - odpowiedział Kazimierz ciesząc się, że wciąż znajduje nowe wytłumaczenie dla swojego nazbyt wczesnego, jak na literata, wstawania.
- biedaku, to musi koszmarnie wpływać na twoją wenę. - w głosie wydawcy brzmiała z trudem skrywana ironia.
- Hieronimie, wiesz przecież, że prawdziwy geniusz remontów się nie boi. Właśnie, słuchaj uważnie, skończyłem pisać tę bajkę. Jutro ci ją podrzucę, ale już dzisiaj mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że niezmiernie ci się podoba.
- no właśnie, Kazimierz, ja w tej sprawie. Jakby to powiedzieć... Już nie potrzebuję tej bajki, znajomy literat, pewnie dobrze ci znany, podrzucił mi wczoraj swój rekopis i muszę przyznać, że Harry Potter to przy tym zwykła bazgranina.
- kto? - tylko tyle zdołał wydusić z siebie Kazimierz, żegnając się w myślach ze sztruksowymi spodniami, aksamitną marynarką, szalikiem i stylowym szapoklakiem.
- Piotr, a właściwie Petroniusz. Mówię ci Kazik, ten facet to geniusz. Ale nie przejmuj się, będę o tobie pamiętał przy następnej bajce, jeśli - oczywiście - Petroniusz nie będzie miał czasu. No, to do usłyszenia.

To powiedziawszy Hieronim rozłączył się, a Kazimierz po raz pierwszy pomyślał o tym, że musi pozbyć się Petroniusza.
 

Czytaj od początku:

1. Wczesne wstawanie nie służy literatom (a przynajmniej tak twierdzą)

2. Kazimierz pisze bajkę 

Wstęp poszedł Kazimierzowi jak z płatka. Dokładnie opisał dzieci, które zagubiły się w lesie mieszanym, wyrastającym na glebie typu skrytobielicowego, nie omieszkał też nadać głównym bohaterom głębi, poprzez uczynienie z dziewczynki schizofreniczki, a z chłopca postać cierpiącą na kompleks Edypa. Jednak nie samymi opisami bajka żyje i Kazimierz wiedział, że w końcu będzie musiał napisać coś, z czym miał największe problemy - dialog. Wściekał się i klął szpetnie kiedy tylko miał włożyć w usta bohaterów słowa, bo zawsze wychodziły mu te pisane dyskusje tak sztucznie, że nawet piersi gwiazd filmów porno, wyglądały przy nich jak przez matkę naturę stworzone. Unikał więc dialogów jak mógł, ale spotkanie dzieci z magiczną sową powinno się opierać na jakiejkolwiek wymianie zdań. - podejście pierwsze - wymamrotał i zaczął pisać.

- kim jesteś? zapytały dzieci.
- magiczną sową. - odpowiedziała sowa.
- sową? - powtórzyły.
- sową - powtórzyła.
- aha. Sową.

Kurwa mać. Ctrl+A, delete. Podejście drugie...

- wyglądasz jak sowa - powiedział chłopiec.
- sową bowiem jestem. Magiczną. - powiedziała sowa i machnęła różdżką.
- spełnij moje marzenie, a dam Ci orzeszka - powiedziała dziewczynka.
- spełnię, ale najpierw chce orzeszka.
- aha. Orzeszka.

Ctrl+A, delete... Kazimierz miał ochotę czymś rzucić, ale rumuńska rodzina już dawno spała od 15 minut i nie chciał ich obudzić. Nie dlatego, że był dobry i kulturalny, ale dlatego, że nie miał drobnych. Westchnął więc tylko cichutko i zagrał na fortepianie Lot trzmiela. No dobrze, podejście trzecie...

Dzieci wesoło wybiegły na polanę. Zapaliły ognisko, wyciągnęły kiełbaski. Wtem! Tuż koło pieczołowicie ułożonej kupki chrustu, usiadł najdziwniejszy ptak, jakiego w życiu widziały. Jego pióra mieniły się w blasku zachodzącego słońca to na złoto, to na purpurowo. Jedno olbrzymie oko błyszczało niczym szmaragd, a drugie było dokładnie takie samo. Wielkie pazury wbiły się w ziemię, a z małego, ale ostro zakończonego dzioba wydobył się głos tak czysty i tak hipnotyzujący, że dzieci przestały na chwilę oddychać.
- witam was na mojej polanie. Na pewno zastanawiacie się kim jestem. Otóż jestem Roman, magiczna sowa z lasu mieszanego, wyrastającego na glebie typu skrytobielicowego.
- to już szósta dzisiaj, a mamy dopiero poniedziałek - wymamrotała schizofreniczna dziewczynka, której urojenia nie były obce.
- o matko! - zakrzyknął chłopiec z kompleksem Edypa.
- wasz entuzjazm bardzo mnie cieszy - odrzekł ptak - dlatego spełnię Wasze życzenia, ale najpierw musicie dać mi orzeszka. Kiedyś stosowałem metodę - najpierw życzenie, potem orzeszek, ale zbyt wiele dzieci odeszło stąd z kucykiem i orzeszkiem, przez co nie tylko wpadłem w anoreksję, ale też bulimię, nerwicę natręctw, alkoholizm i padaczkę.

Dziewczynka natychmiast dała sowie orzeszka i powiedziała - chciałabym przestać słyszeć głosy i widzieć te wszystkie dziwne rzeczy. Roman zamyślił się. Miał taką zasadę, że z wariatami nie rozmawiał, ale przecież obiecał spełnienie życzenia. Szybko przełknął orzeszka, zamachał skrzydłami, wymamrotał kilka zaklęć, przewrócił oczami i podskoczył trzy i pół raza. - no dobrze, z nią już nie będzie problemów - powiedział spoglądając na głuchą i ślepą dziewczynkę.
- A Ty? - zwrócił się do chłopca.
- ja nie mam życzeń. - odpowiedział chłopiec, uśmiechając sie od ucha do ucha.
- Jak to nie masz życzeń? Nie chcesz kucyka, pięknych zabawek, góry słodyczy, zagranicznych wycieczek, wysokiego kieszonkowego?
- Nie.
- Nic?
- Nic a nic.
- To niemożliwe, nigdy nie spotkałem dziecka, które miałoby to wszystko. Czegoś musi ci brakować.
- Niczego mi nie brakuje - powiedział spokojnie chłopiec - mój tata jest z PSL-u, a mama działa w związkach zawodowych. Zamiast się dziwić, oddaj mi lepiej wszystkie twoje orzeszki.
- Ech - westchnęła sowa. To już siódmy dzisiaj, a dopiero dziewiąta - pomyślała i oddała orzeszki. 

Czytaj od początku:

1) Wczesne wstawanie nie służy literatom (a przynajmniej tak twierdzą)  

Z kawą w ręku i papierosem w ustach, Kazimierz wszedł do zagraconego pokoju. Omijając zręcznie przewrócone krzesło, stertę ubrań, na którą składały się: koszula, dwie skarpetki i jeden elektryczny opiekacz, a następnie wymijając stary kufer, dwanaście zeszytów i rumuńską rodzinę spod Zegrza, dotarł do biurka. Spoglądając na stale włączony komputer westchnął i usiadł na krześle. Westchnięcie Kazimierza było tak dojmujące i ciężkie, że natychmiast upadło na podłogę i potoczyło się w kierunku wspomnianej wyżej rodziny, która - zmęczona ciągłym zaśmiecaniem jej przytulnej, choć małej, przestrzeni - podjęła decyzję o natychmiastowej wyprowadzce, która miała nastąpić za cztery miesiące. Gdyby nie zmartwienie, które trapiło Kazimierza, pewnie by się ucieszył z tej wiadomości, bo widok rodziny przypominał mu ciągle o tym, że nie miał pojęcia jaka jest różnica między Bukaresztem a Budapesztem. Ale Kazimierz, stworzony do rzeczy wzniosłych i wielkich, dzieł pamiętanych przez wiele pokoleń, które nastapią po jego odejściu, w-głowie-laureat wielu prestiżowych nagród i państwowych odznaczeń oraz oczywiście dożywotnio mianowany prezes Klubu Wiecznie Spóźnionych Prawie Prozaików Ale Już Dawno Poetów, miał napisać bajkę dla dzieci.

Patrząc na nieskazitelnie czystą biel pliku, który wieczorem zapisze jako cośświetnego.txt, zapalił kolejnego papierosa. Potrzebował pomysłu, z którego wyciągnie potem conajmniej 180 tysięcy znaków ze spacjami, za które - krótko, bo krótko - ale będzie żył. Wpatrując się w komputer i myśląc nieprzyzwoicie dużo, jak na dziesiątą z minutami po południu, sięgnął po papierosa. "Magia, w bajce musi być magia" pomyślał i przypalił cygaro. "I zwierzęta, dzieci kochają zwierzęta. W lesie są zwierzęta" myślał nadal, przypalając cygaretkę. "Może 'Magiczne bajoro'? Chryste, skąd ja o tym bajorze? Śmiać się będą potem, że cała magia bajora polegała na tym, że po wypiciu z niego wody, ludzie i zwierzęta wszelkie słyszały 'Ogrzej mnie'. Nie, bez sensu. Poza tym bajoro to takie brzydkie słowo. Może staw? Magiczny staw? Nie, cholera, też źle. Że się wygina w druga stronę? Cholerna 'Zabójcza broń'. Zostaw Kazimierzu te wody lepiej. Coś innego magicznego znaleźć trzeba, Petroniusz, tfu, Piotr wiedziałby na pewno. Ale on, cholera jedna, nie wstaje o dziesiątej, nie. On sobie śpi do wieczora prawie, to i pomysłów więcej ma.' Kazimierza ogarnął niesmak, pewnie dlatego, że na raz palił już 4 papierosy, dwa cygara i jedną - ale dobrą! - cygaretkę. Wyjął wszystko z ust, następnie zamyślił się, włożył z powrotem dwa zęby trzonowe i jeden siekacz i ukrył twarz w dłoniach. 'Magiczna sowa! Sowa, do diabła, będzie iedalna! Będzie miała srebrne pióra, złote oczy i każdemu wyhuka przyszłość, o ile dostanie w zamian martwą mysz. No dobrze, może orzeszka... Bez sensu ale martwe myszy i dzieci jakoś się nie składają. Genialne, proste i genialne. A Piotr, tfu, Petroniusz oniemieje. Ha!' zakrzyknął Kazimierz po czym stwierdził, że zawiesił mu się Windows. 

Kazimierz nie miał pojęcia co zrobić z wolnym czasem. Nadal nie przyzwyczaił się do - wprowadzonych odgórnie - dodatkowych 4 godzin w ramach każdej doby (sprzedawanych za 3,59 h) i wyjątkowo mierziło go, że nagle wstaje nie - jak każdy, szanujący się literat - po południu, ale rano jeszcze, w dodatku wyspany. Petroniusz (tak naprawdę Piotr, ale uważa, że to pospolite) przestawił się natychmiast i od razu wstawał o 14:03, czego zazdrościli mu chyba wszyscy z Klubu Wiecznie Spóźnionych Prawie Prozaików Ale Już Dawno Poetów. Kazimierz (tak naprawdę Kazimierz, ale dla przyjaciół Kazimierz) próbował sobie wmówić, że wstawanie rano będzie oryginalne i w ten sposób będzie lepszy od Piotra, tfu, Petroniusza, ale wiedział, że tak naprawdę to jest na wskroś urzędnicze, żeby nie powiedzieć sekretarskie. Zaprzestał więc prób i zwyczajnie włączał komórkę dopiero o 14:04, a na gg był niewidoczny nawet do 17:07. Dzięki temu zachował pozory przed znajomymi z klubu, mimo że sam przed sobą czuł się jak zwykły księgowy, albo - co gorsza - prodżekt menadżer.

Tego popołudnia wstał więc jak zwykle rano i skrzywił się od razu widząc, że dopiero 10:01. Mimo, że symetryczność tej godziny była mu bliska, to ilość zer przyprawiała go o natychmiastowy ból głowy. A ból głowy, o dziesiątej po południu, to - uwierzcie mi - ból straszliwy i do wyobrażenia niemożliwy. Podążając do kuchni, wiedziony nieistniejącym jeszcze zapachem kawy i pierwszego, a tym samym najlepszego, papierosa pomyślał, że lepiej by może było, gdyby rzeczywiście był księgowym. Pławiłby się w cyfrach, sumował je, przemieniał w całe liczby i zawsze byłby na plusie. Oczywiście firma mogłaby być na minusie, ale wtedy by z niej odchodził. Kazimierz nie lubił bowiem minusów, bo przypominały mu one o zimie, a zimy nie lubił nawet bardziej od gorzkiej herbaty. Mechanicznie podał ekspresowi kawę i wodę i czekał, rozmyślając o pozbawionym emocji życiu księgowego. Rozmyślałby tak pewnie do 13:04, gdyby nie zapach tego, czym napełni zaraz - równie czarny jak przyszła zawartość - kubek. Trzeba Wam bowiem wiedzieć, że nic tak jak kawa nie wygania z głowy zupełnie bezsensownych myśli. Nalewając jedną ręką czarnej ambrozji, a drugą sięgając po papierosa stwierdził, że dobrze jest tak, jak jest. A ranne wstawanie mu przejdzie. Petroniuszowi, tfu, Piotrowi się udało, to i jemu - Kazimierzowi jak się patrzy (jak się nie patrzy też Kazimierzowi) - się uda. Ot co.